Drodzy Bracia w kapłaństwie,
Drodzy Bracia i Siostry zakonne,
i wy wszyscy wierni świeccy,

Tak jak charyzmaty, o których nam mówi św. Paweł Apostoł, są z natury przeznaczone dla wspólnego dobra Kościoła, żadne objawienie nie zwalnia widzących z odniesienia się do Kościoła i z posłuszeństwa jego pasterzom. W istocie rzeczy „to do tych, na których spoczywa odpowiedzialność w Kościele należy ocena autentyczności tych darów i ich użytkowania. To im przynależy nie gasić Ducha, lecz wszystko badać, aby zachować to, co dobre” (Vaticanum II, L.G.n.12).

Rozpoznanie albo nieuznanie autentyczności objawień wcale nie jest usprawiedliwione przez nieomylność; opiera się bardziej na dowodach prawdopodobieństwa niż na niezbitych argumentach. W dziedzinie objawień nie ma więc pewności absolutnej co do świadków, z wyjątkiem być może samych widzących. Tak więc to w tym duchu należy interpretować osąd, którego dokonam teraz nad zjawiskiem nazwanym „Objawieniami w Kibeho”.

Ja, Augustin Misago, z woli Bożej i władzą Stolicy Apostolskiej biskup ordynariusz diecezji Gikongoro, miejsca, w którym miały miejsce wydarzenia zwane „Objawieniami w Kibeho”: jako ordynariusz miejsca objawień, ogłaszam co następuje:

1. Prawdą jest, że Matka Boża objawiła się w Kibeho w dniu 28 listopada 1981 r. i w czasie następnych miesięcy. Jest więcej uzasadnionych racji, aby w to wierzyć niż żeby temu przeczyć. Z tego powodu tylko trzy widzące od początku objawień zasługują, aby uznać je jako autentyczne, a mianowicie: Alphonsine Mumureke, Nathalie Mukamazimpaka i Marie Claire Mukangano. Dziewica Maryja objawiła się im pod wezwaniem „Nyina wa Jambo”, tzn. „Matki Słowa”, co jest synonimem „Umubyeyi w’Imana”, co znaczy: „Matki Bożej”, jak to Ona wytłumaczyła. Widzące utrzymują, że widziały ją to z rękoma złożonymi, to znów z rozłożonymi.
2. Jest wiele racji, które uzasadniają wybór trzech widzących obecnie uznanych. Widzące te, których związek historyczny je łączący jest bardzo wyraźny, były jako jedyne na scenie wydarzeń podczas wielu miesięcy, a przynajmniej do czerwca 1982 r. Co więcej, to one mówiły o Kibeho jako o miejscu objawień i pielgrzymek, i to dzięki nim tłumy ludzi zbierały się aż do końca tych wydarzeń. Ale ponad tym wszystkim, to one, Alphonsine, Nathalie i Marie Claire odpowiadają satysfakcjonująco kryteriom ustalonym przez Kościół w dziedzinie widzeń i objawień prywatnych. Przeciwnie zaś, postawa późniejszych widzących, szczególnie po zakończeniu ich objawień, ukazuje jasno ich sytuacje osobiste, mniej lub bardziej niepokojąco, co umacnia tylko dystans już istniejący w odniesieniu do nich i odradza kościelnemu autorytetowi przedstawić te osoby wiernym jako punkt odniesienia w tej sprawie.
3. W ocenie faktów i przesłań tylko objawienia publiczne są brane pod uwagę. Publicznymi są te objawienia, które miały miejsce w obecności wielu świadków, niekoniecznie jednak tłumów. Czas właściwych objawień zakończył się z rokiem 1983. Wszystko, co wydarzyło się w Kibeho po tej dacie, w rzeczywistości nie wniosło nic nowego, wobec tego, co było już znane wcześniej, czy to z punktu widzenia przesłań, czy też wiarygodności znaków – nawet w przypadku Alphonsine, która przecież dalej przyciągała ludzi aż do końca swoich objawień.
4. Dwa pierwsze lata objawień w Kibeho – 1982 i 1983, stanowią więc decydujący okres dla kogokolwiek, kto chciałby dowiedzieć się, co się tam wydarzyło i wyrobić sobie opinię na ten temat. To właśnie w czasie tego okresu miały miejsce znaczące zdarzenia, z powodu których tyle się mówiło o Kibeho i które przyciągały tłumy. To także w tym czasie zostały przekazane najważniejsze elementy orędzia z Kibeho, później powtórzone, i nastąpił też koniec objawień dla większości widzących.
5. W przypadku trzech widzących, które zostały uznane i poprzez które Kibeho nabrało rozgłosu, nie ma nic, co zostałoby powiedziane lub uczynione przez nie podczas objawień i co byłoby sprzeczne z wiarą lub moralnością chrześcijańską. Ich przesłania zgadzają się całkowicie ze Słowem Bożym i żywą tradycją Kościoła.